گايوس قيصر « 260 » او چهار سال پادشاهى كرد . در سال اول پادشاهىاش هروديوس آگريپا « 261 » امارت يافت و هفت سال امارت او مدت گرفت . و در اين سال پنتيوس پيلاتوس « 262 » . خود را كشت و فيليكوس والى به اورشليم آمد و محرابهاى يهود را پر از بت كرد . يهود ، دو فرستاده - فيلون و يوسفوس - را كه هر دو حكيم بودند نزد قيصر فرستادند تا از اعمال فيليكوس شكايت كنند . آن دو برفتند و شكايت بگفتند و خواستند آنچه يهود را ناخوش مىآيد از ايشان دور دارد . در سال چهارم پترونيوس از سوى قيصر به اورشليم آمد و فرمان داد تنديس زئوس - يعنى مشترى - را در معبد پروردگار نصب كنند و بدين كار پيشگويى دانيال نبى به صحت پيوست كه گفته بود : نشانى نا پاك در جايى كه شايان آن نيست برپا خواهد شد . كلاوديوس « 263 » قيصر او پانزده سال پادشاهى كرد . در سال دوم پادشاهىاش مردى مصرى در سرزمين يهودا ظهور كرد و ادعاى پيامبرى نمود و خلقى را به فساد كشيد . عزم آن كرد كه اورشليم را به قهر تباه كند . فيليكوس سردار رومى به سوى او لشكر برد و به قتلش آورد و همه پيروانش را نيز بكشت . همچنين مردى به نام قورينثوس به دعوى برخاست . او مىگفت : در ملكوت خداوند خوردن و آشاميدن و جماع كردن است . در اين زمان كلاوديوس قيصر فرمان داد يهوديانى را كه در كشورش مىزيستند ، شماره كنند . شمارشان ششصد و نود و چهار ربوه « 264 » و چهار هزار نفر بود . در روز عيد فصح يهوديان را چنان اجتماعى شد كه در ازدحام مردم سى هزار تن هلاك شدند و يهود را هفت فرقه بود : اول : ربّانيّون ، اينان نويسندگان قوانين و معلمان آن بودند . دوم : لاويّون ، اينان همواره در خدمت معبد پروردگار بودند . سوم : معتزله ، اينان معتقد بودند كه مردگان زنده مىشوند و به وجود ملائكه اعتقاد داشتند و در هر هفته دو روز روزه مىگرفتند . چهارم : زنادقه ، اينان قيامت و ملائكه را انكار مىكردند . پنجم : مغتسلون ، اينان مىگفتند هر كس كه در هر روز يك بار غسل نكند ثوابى